Hayatın temposu arttıkça kendimize karşı sesimiz çoğu zaman daha sertleşiyor. “Yine yapamadım”, “Yetersizim”, “Daha güçlü olmalıydım” gibi düşünceler, içsel dünyamızda yankılanıyor. Oysa çoğumuz aynı durumda bir dostumuza çok daha anlayışlı yaklaşırdık. İşte özşefkat tam da bu farktan doğar: kendimize, bir başkasına göstereceğimiz nezaketle yaklaşabilmek.
Özşefkat, zorluklar karşısında pes etmemek ya da her zaman güçlü kalmak anlamına gelmez. Tam aksine, incindiğimizi fark etmek, duygularımızı bastırmadan kabul etmek ve kendimize anlayışla yaklaşmakla ilgilidir. Bedenimiz yorulduğunda dinlenmeye ihtiyaç duyuyorsa, kalbimiz de zorlandığında aynı şekilde ilgiye ihtiyaç duyar.
Peki neden çoğumuz kendimize şefkat göstermekte zorlanırız?
Çünkü uzun yıllar boyunca “başarı”, “dayanıklılık” ve “fedakârlık” kavramlarıyla büyürüz. Hata yapmak zayıflık, durmak tembellik gibi algılanabilir. Oysa özşefkat, bizi tembelliğe değil; içsel dengeye davet eder. Kendi duygularını tanıyan bir zihin, hem üretken hem daha huzurlu bir hale gelir.
Özşefkati geliştirmek için küçük adımlar atabilirsiniz:
Günün sonunda, “Bugün kendime nasıl davrandım?” diye sorun.
Zorlandığınız bir anda derin bir nefes alın ve “Şu anda elimden gelenin en iyisini yapıyorum.” demeyi deneyin.
Bedensel farkındalığınızı artıran kısa bir yürüyüş, gevşeme egzersizi veya farkındalık nefesi uygulayın.
Kendinize nazikçe yaklaştığınızda hayatın yükü hafiflemez belki, ama taşıma biçiminiz değişir. Ve bu değişim, iyileşmenin sessiz ama en derin adımıdır.
Ancak bazen, tüm bu pratiklere rağmen kendimize nazik davranamayabiliriz. Farklı nedenlere bağlı olarak özşefkat göstermekte zorlanabiliriz. Böyle durumlarda bireysel destek talep etmekten çekinmeyin. Araştırmalar, özşefkatin yaşam kalitesini, psikolojik dayanıklılığı ve iyileşme sürecini güçlendiren önemli bir beceri olduğunu göstermektedir.
Psikolog / Aile Danışmanı / Oyun Terapisti Ranya Kimyongür
Navigasyon